Stop de ebola-ramp

Aminata uit Sierra Leone: “Niemand kwam terug”

Ze verdwenen één voor één met de ambulance. En niemand kwam terug. Het verhaal van de twaalfjarige Aminata uit Sierra Leone zorgt voor tranen. Haar verhaal laat ons allemaal zien waarom ebola hele samenlevingen ontwricht en diepe sporen nalaat. Maar het is ook een verhaal van een sterke jonge vrouw, die het verdient om gehoord te worden.

De twaalfjarige Aminata woont in het zuiden van Sierra Leone. In een maand tijd verloor ze haar vader, haar moeder en haar zus aan ebola.

Sirenes domineren het straatbeeld
De sirenes van de ambulances domineren nog altijd haar omgeving. De geluiden zijn ‘gewoon’ geworden. Evenals het huilen van mensen die hun dierbaren kwijtraken. Het gehuil van mensen die bang zijn, omdat ze niet weten of hun familieleden ooit nog terugkomen. Het overkwam Aminata. “De ambulance kwam voor mijn moeder. Ze kwam niet meer terug. Later kwam de ambulance ook voor mijn vader en voor mijn zus. Maar niemand kwam terug.”

Zes dagen alleen
Kort nadat ze haar ouders en zus verloren had, werd ze zelf ziek. Ook nu vreesde men voor ebola en ze moest mee met de ambulance naar een isolatiecentrum. “De ambulance kwam, maar ik bleef bidden. Ze deden een ebola-test en ik moest daar zes dagen blijven.”

Aminata bleek tot haar grote dankbaarheid geen ebola te hebben. “Toen ze me vertelden dat ik geen ebola had, was ik zo blij. Ik vind het verschrikkelijk dat ik verder moet leven zonder mijn ouders, maar ik dank God dat ik geen ebola heb.”

“World Vision heeft veel voor ons gedaan”
World Vision houdt Aminata in de gaten en zorgt ervoor dat ze wordt verzorgd en beschermd. “World Vision heeft veel voor mij en mijn familie gedaan. Ze bemoedigen ons, geven ons levensmiddelen zoals rijst, olie, kruiden en ook zeep en chloor om onszelf te beschermen.”
Desondanks neemt het de eenzaamheid niet weg. “Sinds ik terug ben uit het isolatiecentrum heb ik mijn vrienden niet meer gezien. Uit angst voor ebola. Ik speel nu alleen met mijn broers en zussen.”
Ze weet zelfs niet waar haar ouders en zus begraven zijn. “Ik mag het niet zien.”

Aminata woont nu bij haar stiefmoeder Titty, de tweede vrouw van haar vader. Ook zij is zichtbaar verdrietig. “Mijn man is dood, andere familieleden zijn dood. Mijn man beschermde ons altijd, wie doet dat nu?” zegt ze, terwijl de tranen over haar wangen rollen.

“Ik zal ze niet meer zien”
Het is nu bijna een maand geleden dat Aminata haar ouders en zus verloor: “Sinds ze gestorven zijn, ben ik niet meer gelukkig. Wat ik ook doe, ik zal ze niet meer zien. En alle dingen die ze ooit voor me deden, zullen ze nooit meer doen.”

Het is bijzonder om te zien dat ze toch moed vindt om door te gaan: “Ik ben dankbaar dat ik het overleefd heb en niet gestorven ben aan ebola.”

De nood in Sierra Leone is hoog! Ouders worden van kinderen weggerukt, kinderen zien hen nooit meer terug en dagelijks komen er dit soort verhalen bij. Help ons om de ebola-ramp te stoppen en kinderen hoop te brengen! Doneer op Giro555.

Nieuwsoverzicht

De samenwerkende hulporganisaties achter Giro555:

Bij uitzonderlijke rampen slaan de 11 samenwerkende hulporganisaties de handen ineen onder de naam Giro555. Zij vragen heel Nederland zich aan te sluiten om geld in te zamelen voor hulp aan slachtoffers. Want samen redden we meer levens. Meer informatie

Blijf op de hoogte

Word een paar keer per jaar bijgepraat over de resultaten van de hulp. En ontvang als eerste een alert wanneer er een Giro555-actie start.