Ernawati dankbaar voor alle hulp

Ernawati (51) verloor alles toen de tsunami het Indonesische eiland Atjeh trof op 26 december 2004. Vandaag de dag runt ze een goedlopende winkel. “Dank je wel aan de wereld dat jullie ons geholpen hebben. Het is echt zo bijzonder, de verandering nu. Er zijn overal gebouwen, wegen worden aangelegd. Er is verdriet, en wij zullen de tsunami nooit vergeten. Maar het leven gaat door. Er is nu meer geluk dan verdriet.”

Op de dag van de tsunami waren we allemaal in huis: mijn man en onze drie kinderen. Toen de aardbeving insloeg renden we naar buiten. Alles viel op de grond. We dachten dat het gewoon een aardbeving was. Mijn dochter ging naar de markt, maar schreeuwend terug: ‘Mam! Het zeewater stijgt!’ We renden weg en verbleven twee dagen in de heuvels. Toen ik terug kwam, zag ik zoveel dode mensen op de grond. We konden niet eens zien waar ons huis had gestaan. Ik was zo verdrietig, maar aan de andere kant, mijn familie heeft het wel overleefd.

Na de tsunami woonden we in kazernes. Het was moeilijk. We hadden geen geld. We hadden echt helemaal niets. Alleen de kleren die we droegen. Van CARE kregen we een ‘survival kit’, vol met dingen die we nodig hadden …. muskietennetten, dekens, eten … het was geweldig. En de kunststof bakken zijn hele nuttige containers! Ik gebruik de pan, het mes, en de kopjes nog steeds … ze zijn van goede kwaliteit.

Voor de tsunami had ik geen winkeltje, maar na de tsunami waren er geen kiosken meer over. Dus besloot ik er een te starten in mijn barak. Ik begon met slechts een paar dingen: koffie, drankjes, snacks. Op een dag kwam het hoofd van de kazerne naar me toe en zei dat CARE op zoek was naar ondernemers en dat ik een plan kon indienen. Ik was zo blij toen ik hoorde dat ik mijn bedrijf uit kon breiden. CARE gaf me  hout en de voorraden (zeep, koffie, drankjes etc.) om mijn kiosk op te bouwen. Zo breidde ik mijn kiosk in de kazerne uit. In 2009, toen de kazernes werden gesloten, ben ik met mijn kiosk naar een plek buiten de kazernes verhuisd. Ik heb mijn winst gebruikt om een grotere winkel  te bouwen. Ik kreeg in 2006 ook geld voor een huis in 2006 via CARE. Met de opbrengst van mijn kiosk maakten we het huis groter en hebben we meubels gekocht. Ik betaal ook collegegeld voor mijn zoon zodat hij naar school kan gaan. Al voor de tsunami, hoopte dat ik mijn eigen bedrijf kon beginnen. Mijn dromen werden werkelijkheid na de tsunami.

Dank je wel aan de wereld dat jullie ons geholpen hebben. Ik bid voor vrede en welvaart hier, en in de rest van de wereld. Hier hadden we een conflict, en een grote ramp, en de wereld heeft ons geholpen. Ik wou dat andere plaatsen hetzelfde meemaken.

Het is echt zo bijzonder, de verandering nu. Er zijn overal gebouwen, wegen worden aangelegd. Dus er is verdriet, en wij zullen de tsunami nooit vergeten. Maar het leven gaat door. Er is nu meer geluk dan verdriet.”

Foto: Care
December 2014 

Nieuwsoverzicht

De samenwerkende hulporganisaties achter Giro555: