Mobiele medische teams helpen slachtoffers aardbeving en tsunami

“Kom snel, alstublieft, ibu heeft pijn.” Een jongeman komt aangerend bij het medische team van het Rode Kruis. Zijn grootmoeder heeft dringend hulp nodig. Vandaag is het team aan het werk in Sigi, één van de zwaar getroffen gemeenschappen in Sulawesi. De arts en vrijwilligers werken de klok rond om zoveel mogelijk gewonden te behandelen in het moeilijk bereikbare gebied. Dokter Davitan kijkt op van zijn werk. In de geïmproviseerde medische kliniek aan de kant van de weg legt hij een gipsverband aan bij een oudere dame. Ze heeft haar arm gebroken door vallende brokstukken tijdens de aardbeving. “We komen zo snel als we kunnen”, zegt de arts tegen de bezorgde jongen. “Rijd jij straks voor ons uit?”

Gewonden en zieken
Een paar minuten later is de mobiele kliniek afgebroken en ingeladen en navigeert de Rode Kruis-ambulance voorzichtig over de beschadigde weg, achter de jongeman aan op zijn motorfiets. Direct bij aankomst ontfermt het team zich over zijn grootmoeder, Asiryah (57). Haar dijbeen is gebroken en ze ligt al een paar dagen op een geïmproviseerd bed op de binnenplaats bij haar zus. Op slechts een paar meter afstand liggen de restanten van haar huis.

De mobiele klinieken van het Rode Kruis bereikten in de dagen na de ramp steeds meer afgelegen gebieden in de verwoeste gemeenschappen van Palu, Donggala en Sigi. Na de eerste levensreddende hulp is er in de nasleep van de ramp nog altijd dringend behoefte aan hulp voor gewonden en zieken. Mensen kunnen vaak geen kant op door hun verwondingen of door vernielde wegen. Of medische posten in de buurt zijn er simpelweg niet meer. Verwoest door de aardbevingen en tsunami.  

Vastgepind tussen de brokstukken
Met een van pijn vertrokken gezicht vertelt Asiryah haar horrorverhaal. De aardbeving overviel haar. Voor ze het wist lag ze vastgepind aan de grond tussen de brokstukken van haar huis. Haar been zat vast, ze kon geen kant op. Niet wetend of de aarde nog meer zou schokken of dat iemand haar zou vinden, kon ze niets anders dan wachten en hopen. Haar zoon wist haar uiteindelijk uit het puin te bevrijden.  

Een gebroken been is niet levensbedreigend, maar moet wel behandeld worden. De mobiele medische teams van het Rode Kruis werken de klok rond om gewonden en zieken in de meest afgelegen gemeenschappen te behandelen. Het zweet gutst van de gezichten van de dokter en vrijwilligers terwijl ze in de tropische hitte Asriya’s been verzorgen. Dokter Davitian kneedt het gips met deskundige precisie in vorm. Wanneer het been stevig in het gips zit, kan de oude dame na dagen van liggen weer rechtop zitten. De pijn en wanhoop op haar gezicht zijn weg. Dokter Davitan biedt aan om haar te evacueren, zodat ze in een kliniek verder kan opknappen. Maar ze besluit om thuis te blijven bij haar familie. Haar jongste kleindochter is net geboren en dat is een gunstig voorteken. Een baken van hoop te midden van de dood en vernieling.

Hartslag
De ’moeder van de baby, Fatnidah (34), was 7 maanden zwanger toen de aardbeving toesloeg. “Ik kan nog steeds niet geloven dat we het overleefd hebben. Toen de aarde begon te schudden, viel er een kast op me. Ik kon eronder uit kruipen, maar ik voelde geen beweging meer in mijn buik. Ik was bang dat de baby door de klap was overleden. Een vrijwilliger van het Rode Kruis hoorde gelukkig toch een hartslag. En een week na de aardbeving kwam onze Siti, in een tent, gezond ter wereld”, vertelt Fatnidah. De hele gemeenschap ziet de kleine Siti als een gunstig voorteken. Een teken van hoop.

Asriyah en Fatnidah zijn twee van de meer dan 4.100 mensen die zijn behandeld door de Rode Kruis mobiele klinieken in de nasleep van de ramp. In totaal heeft het Rode Kruis in Sulawesi in de eerste 6 weken na de ramp, mede met geld van de Giro555-actie, meer dan 110.000 mensen bereikt met onder andere voedsel, water, medische hulp, hygiënepakketten en tijdelijk onderdak.

(fotografie Antony Balmain)

Nieuwsoverzicht

De samenwerkende hulporganisaties achter Giro555: