Rode Kruis: “Voor de overlevenden beginnen de problemen nu echt”

Woordvoerder Merlijn Stoffels van het Rode Kruis heeft vandaag geluk; hij kan zichzelf wassen.

Om vier uur ’s nachts word ik gewekt door een vliegtuig met hulpgoederen van de Filipijnse regering die landt vlakbij ons tentenkamp. Alleen de landingsbaan is nog intact, de gebouwen zijn weggevaagd. Mensen staan in lange rijen in de hoop mee te kunnen vliegen, maar er is geen plek. Ook voor ons niet trouwens. Morgen wil ik eigenlijk richting huis  vertrekken maar alles is volgeboekt tot december. Ik begin me een beetje zorgen te maken over of ik hier nog wel weg kom.
Vandaag staan de NL media volledig in het teken van de inzamelingsactie van Giro555 actie voor de slachtoffers van typhoon Haiyan. Ik hoop door mijn interviews vanuit de Filipijnen een stukje bij te dragen door te vertellen hoe hard de hulp hier nodig is. In het eerste interview met Radio2 hoor ik dat er 8 miljoen binnen is. Een prachtig begin maar helaas is er nog veel meer nodig.

Een beetje plezier
We hebben geluk dat we onszelf kunnen wassen en naar de WC mogen bij twee oudjes die wonen in een van de weinige huizen die nog overeind staan. In het kleine huisje wonen drie families. ’s Avonds verandert de vloer in één groot bed. Ze hebben een waterpomp in hun tuin, net als in de stad, waar ook diverse waterputten te vinden zijn. Daar zie je kinderen wit van de zeep vrolijk in het water stappen tijdens het wassen. Gelukkig kan er ondanks de moeilijke tijd ook nog plezier gemaakt worden. Overigens is het water alleen drinkbaar als het gekookt wordt en daar ligt ook precies een probleem: dat kunnen mensen in veel gevallen niet. Volgens het Filipijnse Rode Kruis hebben daardoor veel mensen diarree. Ze lopen het risico uit te drogen omdat er onvoldoende medicijnen zijn of  omdat ze die niet kunnen betalen. Daarom zijn schoon drinkwater en medicijnen van levensbelang.

Verhalen
We zijn onderweg naar de haven waar de hulpgoederen, mede-gefinancierd door het NRK, worden uitgeladen. Genoeg om 10.000 mensen voor drie dagen van voedsel te voorzien. Tot nu toe gingen de distributies vanuit hier voornamelijk vanuit de lucht, maar via schepen kunnen er veel grotere hoeveelheden vervoerd worden. Omdat het eb is kan het schip niet aanmeren, daarom heb ik even wat tijd om met mensen te praten over de gevolgen van de typhoon op hun leven. Ik loop door de stad die eruit ziet als Ground Zero. Ik zie een huis dat door een boom doormidden is gekliefd. De 24-jarige jongen die daar met zijn familie woont, vertelt over de nachtmerrie vrijdag een week geleden. Toen de boom viel, kon hij niet anders dan vluchten. Trillend van de angst, met zijn opa aan zijn hand en het water tot aan zijn knieën, hield hij zich vast aan elektriciteitsdraden. Uiteindelijk wist hij een schuilplaats te vinden. Zijn hele familie heeft het overleefd, maar eten is er niet meer; de problemen beginnen nu pas echt.
Even verderop loop ik langs een huis waar alleen een hoopje puin van over is. Een vrouw van 31 met zes kinderen variërend van de leeftijd van 6 maanden tot 9 jaar oud, loopt er rond. Ze vertelt dat ze wel voedsel krijgt, maar niet genoeg. Haar kinderen lijden. Ook haar vader lijdt; hij heeft medicijnen nodig maar die kunnen ze niet betalen. Hij heeft problemen met zijn nieren waardoor zijn benen steeds dikker worden. Ze weet niet of hij dit gaat overleven.

Een militair vertelt
Terug in de haven is het schip nog steeds niet aangemeerd. Een militair die daar ook zit te wachten, was tijdens de typhoon bezig met het voorbereiden van hulppakketten in een lokaal gemeentehuis. Het dak kwam tijdens de typhoon naar beneden vallen, hij moest een voedselpakket boven zijn hoofd houden om zich tegen het instortende dak te beschermen. Hij raakte  gewond aan zijn been. Tijd om er bij stil te staan, had hij echter niet. In de huizen om het gemeentehuis heen lagen overal mensen onder het puin die gered moesten worden. Hij vertelt over een familie die onder het puin terecht was gekomen en waarvan hij de kleine kinderen hoorde roepen om hup. Ze waren onder de brokstukken van hun huis terecht gekomen en zaten klem. De ouders van de kinderen – de moeder was een zeer geliefd arts in de buurt – overleefden het niet. De kinderen konden na uren puin ruimen wel worden gered.

Nauwelijks hiermee klaar, werd de militair alweer opgeroepen. Nu om in te grijpen bij plunderingen van winkels. De mensen waren totaal in paniek, bang dat ze dood zouden gaan door gebrek aan voedsel. Gelukkig is dat nu minder en kan hij zich weer bezighouden met het verdelen van de hulpgoederen.
We krijgen het nieuws dat het schip pas diep in de nacht zal aanmeren; dit houdt me in ieder geval lang genoeg wakker om te horen wat het bijeengebrachte bedrag van de Giro555 actie vanavond zal zijn.

Nieuwsoverzicht

De samenwerkende hulporganisaties achter Giro555:

Bij uitzonderlijke rampen slaan de 11 samenwerkende hulporganisaties de handen ineen onder de naam Giro555. Zij vragen heel Nederland zich aan te sluiten om geld in te zamelen voor hulp aan slachtoffers. Want samen redden we meer levens. Meer informatie

Blijf op de hoogte

Word een paar keer per jaar bijgepraat over de resultaten van de hulp. En ontvang als eerste een alert wanneer er een Giro555-actie start.