Stop de ebola-ramp

Sabine blogt vanuit het ebola-gebied: Sunset

Het pad kronkelt door adembenemend landschap. De bamboe en bananenbomen zorgen voor een natuurlijke luifel, alsof je door een tunnel van groen loopt waar de zon gefragmenteerd doorheen komt. Het pad van rode aarde is als een kronkelende slang door felgroen gewas. Het totaalplaatje is bijna magisch en sereen.

Na een paar honderd meter opent de natuur zich voor een open veld. Het is alsof de zon plotseling onder is gegaan en de magie is verbroken. Mijn adem stokt in mijn keel. Hopen zand met een wit bordje erop markeren de laatste rustplaats van zestig mensen. Elk bordje is voorzien van ‘In loving memory’, de naam en de ‘sunrise’ en ‘sunset’; ofwel het geboortejaar en de sterfdatum.

Zestig individuen die de strijd tegen ebola verloren. Mijn oog valt op het bordje van Kamah Paye, geboren in 1974. Hetzelfde jaar als ik.  Kamah’s sunset was op 17 november 2014.

De pastoor van de ETU is met me meegelopen. Hij wijst naar het graf van Matha Sackie, overleden op 20 november 2014. Ze werd slechts 45 jaar. “Ze gaf het op”, vertelt hij. “Ze weigerde omhoog te kijken en wilde niet meer eten. Haar geest was al verslagen voordat haar lichaam de strijd op gaf.” Hij schudt zijn hoofd en vervolgt: “dat is het verschil tussen overleven en overlijden. Mensen die de hoop en het gevecht opgeven, sterven zeker. Diegenen die er in slagen om het hoofd koel te houden en te strijden, die lopen vaak weer naar buiten. Ebola is naast een fysiek vooral ook een mentaal gevecht.”

In de linkerhoek van het veld zijn vier lege graven. Zo meteen zal hier een vader en broer begraven worden. Zijn dochter en broer zitten te wachten om hem naar zijn laatste rustplaats te begeleiden. Ze mag nog heel even naar zijn gezicht kijken en dan wordt hij voorzichtig in zijn graf gelegd. Ook hij krijgt een wit bordje met zijn naam erop.

Samen met de pastoor zeg ik een gebed. Dat lijkt me het enige gepaste om te doen. Langzaam bewandelik het pad terug naar het behandelcentrum. Twintig mensen zijn daar op dit moment in gevecht met ebola. Zij zullen hopelijk vanavond allemaal de zon onder zien gaan. Wellicht is het voor een van hen de laatste sunset. . Maar ik hoop met heel mijn hart dat ze morgen allemaal de zon weer mogen zien opkomen.

Sabine Copinga (40) is persvoorlichter en storyteller bij Save the Children. Ze is vanaf 8 november t/m 28 november in Liberia om verslag te doen van de ebola-ramp voor Giro 555. Volg Sabine op twitter voor de laatste updates:@striplec

Nieuwsoverzicht

De samenwerkende hulporganisaties achter Giro555:

Bij uitzonderlijke rampen slaan de 11 samenwerkende hulporganisaties de handen ineen onder de naam Giro555. Zij vragen heel Nederland zich aan te sluiten om geld in te zamelen voor hulp aan slachtoffers. Want samen redden we meer levens. Meer informatie

Blijf op de hoogte

Word een paar keer per jaar bijgepraat over de resultaten van de hulp. En ontvang als eerste een alert wanneer er een Giro555-actie start.