Het verhaal van Saddra – van pijn naar hoop in Syrië

Jarenlang leefde Saddra in stilte. Haar gezicht en handen, zwaar verminkt door ernstige brandwonden, trokken pijnlijke blikken en kwetsende opmerkingen. Ze leek lange tijd teruggetrokken, met gefronste wenkbrauwen, bang dat iedereen die haar benadert haar zal aanvallen. Maar vandaag is Saddra niet meer hetzelfde meisje.

Saddra woont met haar ouders, broers en zussen in een eenvoudig stenen huis, hun enige toevlucht nadat het gezin meerdere keren moest vluchten, op zoek naar veiligheid.  Tijdens een van die momenten liep ze brandwonden op door een ontploffing van een kachel. De littekens bedekken niet alleen haar huid, maar raakten ook haar zelfbeeld en levensvreugde.

De vader van Saddra  is chronisch ziek door de gevolgen van de oorlog en kan niet meer werken. De familie leeft in armoede, en medische zorg voor Saddra was onbetaalbaar. Ook haar moeder kampt met gezondheidsproblemen en heeft geen inkomsten om het gezin te ondersteunen.

Een onverwachte ontmoeting

Het team van Ghras Al-Nahda, een lokale partner van WarChild, ontmoette Saddra in het opvangkamp en besloot direct in actie te komen. Ze werd opgenomen in een programma voor psychosociale steun, gericht op zelfacceptatie en ht omgaan met leeftijdsgenoten. Zowel groeps- als individuele sessies hielpen haar omgaan met het verdriet en het isolement.

Ook haar medische traject werd opgestart. Dankzij een partnerorganisatie kreeg ze toegang tot laserbehandelingen en injecties. In Al-Hayat Ziekenhuis ontving ze regelmatige behandelingen, die $700 kostte. Daarnaast kreeg ze dertig pakketten met zalven en geneesmiddelen, ter waarde van $300. De familie ontving ook $200 voor basisbehoeften als voedsel, water en verwarming.

Steun voor het hele gezin

Het team vergat ook haar moeder niet. Zij werd betrokken bij voorlichtingssessies over het omgaan met pesten en positief ouderschap. Zo kreeg zij handvatten om haar dochter beter te kunnen ondersteunen.

Van teruggetrokken naar stralend

De verandering bij Saddra was indrukwekkend. Ze begon langzaam weer te praten, glimlachte weer en durfde zich open te stellen voor de mensen om haar heen. Haar houding is veranderd: ze is niet langer op haar hoede, maar open en dromerig. Ze heeft zelfs een duidelijke toekomstdroom: arts worden en andere kinderen helpen met brandwonden.