“We zijn alles verloren, maar niet onze hoop”

Twee jaar na de aardbevingen in Turkije leven veel Syrische vluchtelingen nog altijd onder erbarmelijke omstandigheden. Taysir (63) en zijn familie vluchtten al in 2013 uit Syrië, maar raakten na de aardbeving opnieuw alles kwijt. Toch weigeren ze hun hoop op een beter leven op te geven.

Taysir woont met zijn familie van dertien in de Turkse provincie Hatay. Ze ontvluchtten de oorlog in Syrië en leefden jarenlang vredig in een klein huis aan de rand van de stad. Ze werkten op het land, samen met andere familieleden. Tot de aardbeving alles verwoestte. Hun huis stortte deels in en ze verloren hun werk. De boerderij-eigenaar vroeg hen te vertrekken, waardoor ze noodgedwongen verhuisden naar de tuin van hun ingestorte huis. Van restmateriaal maakten ze een tentachtig onderkomen.

“We hadden dagenlang geen brood of water,” vertelt Taysir. “Het was ijskoud. We stookten vuurtjes van plastic en takken om de kinderen warm te houden. Wij konden het verdragen, maar zij niet.”

Geen toegang tot hulp

Doordat hun officiële vluchtelingenregistratie niet geldig is in Hatay, kregen ze geen toegang tot noodkampen of containerwoningen. Ze vielen buiten de boot voor veel overheidssteun. Daardoor moesten ze alles zelf opbouwen – van onderdak tot inkomen.

“We moesten creatief zijn,” zegt Taysir. “Met houten panelen, plastic zeilen en wat we konden vinden, bouwden we een hut. In de zomer was het ondraaglijk heet. We konden niet slapen. In de winter sijpelde het regenwater naar binnen. Mijn astma werd erger door de vochtigheid en rook van het vuur.”

Een stap vooruit

Dankzij financiële steun van CARE Turkije, mogelijk gemaakt door Giro555, konden ze hun onderkomen verbeteren. Er kwamen warmte-isolatiepanelen, ramen en een echte vloer. Ook kregen de gezinnen van Taysirs twee oudste zonen hun eigen sanitaire voorzieningen.

“We slapen nu rustiger,” vertelt Maha, Taysirs vrouw. “De deuren kunnen dicht en we hebben minder last van insecten.” Zoon Bilal vult aan: “De stenen vloer helpt enorm. In de zomer kunnen we tenminste op de grond liggen zonder te smelten van de hitte.”

Overleven in tijden van inflatie

Maar de verbeterde leefomstandigheden nemen de zorgen niet weg. De torenhoge inflatie maakt het leven haast onbetaalbaar. Werken is lastig, zeker voor vluchtelingen zonder papieren of vaste verblijfsstatus.

“Een brood kost 15 lira. We hebben er acht per dag nodig. En dan heb ik het nog niet eens over rijst, olie of suiker,” zegt Taysir. “Er is amper werk. En als je werk vindt, is het vaak slecht betaald en onregelmatig.”

Creatief met weinig

Om te overleven doet de familie er alles aan om kosten te besparen. Maha bakt zelf brood, kookt buiten op een houtfornuis en maakt herbruikbare katoenen luiers voor de kleinkinderen. “Elke keer dat ik naar de markt ga, zijn de prijzen weer gestegen. Soms plan ik voor een week, maar dan blijkt het geld maar genoeg voor twee dagen,” zegt ze. “We hebben geen keuze. We móéten oplossingen vinden.”

De hoop op terugkeer

Taysirs hart ligt nog altijd in Syrië. Hij droomt ervan om terug te keren naar zijn geboortedorp, naar het huis dat er ooit stond. Maar hij weet dat dat voorlopig geen optie is.

“Er is niks meer – geen dak, geen water, geen elektriciteit,” zegt hij. “Mijn kinderen hebben gezinnen, ze kunnen niet terug naar een plek zonder basisvoorzieningen. Maar als er vrede komt, stabiliteit en werk, dan keer ik terug. Dat is mijn hoop.”

Hulpverlening in Hatay gaat door

CARE Turkije blijft actief in Hatay. Met steun van Giro555 bieden ze financiële hulp, ondersteunen ze woningrenovaties en zorgen ze voor sanitaire voorzieningen. Mobiele douches, winterhulp en beschermingsdiensten maken deel uit van de aanpak, zodat mensen als Taysir en zijn familie ondanks alles vooruit kunnen blijven kijken.